Geneza i historia euro
Geneza i historia euro
W dniu 1 stycznia 1999 r. na obszarze 11 spośród 15 krajów Unii Europejskiej zaczęła funkcjonować unia walutowa. Jest ona ostatnim etapem integracji gospodarczej w Europie, zapoczątkowanej w 1950 r. przez byłego francuskiego premiera Roberta Schumana, który zaproponował połączenie europejskich zasobów węgla i stali. A jak możemy przeczytać w "historii UE" przedstawionej na tych stronach to doprowadziło do powstania Unii Europejskiej. W planach rozwoju Unii już od samego początku tkwił pomysł, aby w przyszłości zastąpić waluty krajów członkowskich wspólną walutą - EURO. W skład unii walutowej - oficjalna nazwa brzmi Unia Gospodarcza i Walutowa (UGW; ang. Economic and Monetary Union, EMU) - weszły kraje, które były zainteresowane przyjęciem wspólnej waluty i spełniły 5 tzw. kryteriów zbieżności:
-inflacja nie wyższa niż o 1,5 pkt. proc. średniej stopy inflacji w trzech krajach Unii Europejskiej, gdzie inflacja była najniższa,
-długoterminowe stopy procentowe nie przekraczające więcej niż o 2 pkt. proc. średniej stóp procentowych w 3 krajach UE o najniższej inflacji,
-deficyt budżetowy nie wyższy niż 3% PKB,
-dług publiczny nie większy niż 60% PKB,
-stabilny kurs wymiany waluty w ciągu ostatnich 2 lat.,
Z 15 krajów członkowskich 11 spełniło wtedy te kryteria (Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia oraz Włochy). Do unii walutowej nie weszły 4 kraje członkowskie. Wielka Brytania
i Dania, ponieważ zgody na to nie wyraziły społeczeństwa tych państw
w referendum oraz Grecja i Szwecja, ponieważ nie spełniały one podanych wyżej kryteriów. Grecja została jednak dwunastym członkiem UGW w dniu 1 stycznia 2001 roku. W tym momencie nie było jednak jeszcze możliwości używania waluty Euro, to rozwiązanie dotyczyło jedynie rozliczeń międzybankowych. Wspólną walutę do powszechnego użytku wprowadzono z dniem 1 stycznia 2002 roku. Do 30 czerwca 2002 roku nastąpi całkowite wycofanie walut krajów członkowskich
z obiegu i euro będzie jedyną walutą powszechnie używaną w tych krajach
Obecnie w EMU jest 27 państw członkowskich, zintegrowanych w różnym stopniu. Trzynaście z nich przyjęło euro: Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Portugalia, Słowenia i Hiszpania. Trzy inne państwa członkowskie, Wielka Brytania, Dania i Szwecja nie planują przyjęcia euro w najbliższej przyszłości. Jedenaście pozostałych, czyli Cypr, Malta, Łotwa, Litwa, Estonia, Polska, Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia i Bułgaria są w różnym stadium przygotowań do przyjęcia euro i oczekuje się, że przystąpią do strefy euro w ciągu najbliższych dziesięciu lat.
Banknoty euro są drukowane pod bezpośrednią kontrolą Europejskiego Banku Centralnego (w 12 różnych drukarniach) i mają jednolity wygląd we wszystkich państwach strefy euro.
Monety są produkowane przez mennice poszczególnych państw. Monety mają jednakowy kształt, jednakowy materiał i jednakowy wygląd awersu (wspólna strona).
W dniu 1 stycznia 1999 r. na obszarze 11 spośród 15 krajów Unii Europejskiej zaczęła funkcjonować unia walutowa. Jest ona ostatnim etapem integracji gospodarczej w Europie, zapoczątkowanej w 1950 r. przez byłego francuskiego premiera Roberta Schumana, który zaproponował połączenie europejskich zasobów węgla i stali. A jak możemy przeczytać w "historii UE" przedstawionej na tych stronach to doprowadziło do powstania Unii Europejskiej. W planach rozwoju Unii już od samego początku tkwił pomysł, aby w przyszłości zastąpić waluty krajów członkowskich wspólną walutą - EURO. W skład unii walutowej - oficjalna nazwa brzmi Unia Gospodarcza i Walutowa (UGW; ang. Economic and Monetary Union, EMU) - weszły kraje, które były zainteresowane przyjęciem wspólnej waluty i spełniły 5 tzw. kryteriów zbieżności:
-inflacja nie wyższa niż o 1,5 pkt. proc. średniej stopy inflacji w trzech krajach Unii Europejskiej, gdzie inflacja była najniższa,
-długoterminowe stopy procentowe nie przekraczające więcej niż o 2 pkt. proc. średniej stóp procentowych w 3 krajach UE o najniższej inflacji,
-deficyt budżetowy nie wyższy niż 3% PKB,
-dług publiczny nie większy niż 60% PKB,
-stabilny kurs wymiany waluty w ciągu ostatnich 2 lat.,
Z 15 krajów członkowskich 11 spełniło wtedy te kryteria (Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia oraz Włochy). Do unii walutowej nie weszły 4 kraje członkowskie. Wielka Brytania
i Dania, ponieważ zgody na to nie wyraziły społeczeństwa tych państw
w referendum oraz Grecja i Szwecja, ponieważ nie spełniały one podanych wyżej kryteriów. Grecja została jednak dwunastym członkiem UGW w dniu 1 stycznia 2001 roku. W tym momencie nie było jednak jeszcze możliwości używania waluty Euro, to rozwiązanie dotyczyło jedynie rozliczeń międzybankowych. Wspólną walutę do powszechnego użytku wprowadzono z dniem 1 stycznia 2002 roku. Do 30 czerwca 2002 roku nastąpi całkowite wycofanie walut krajów członkowskich
z obiegu i euro będzie jedyną walutą powszechnie używaną w tych krajach
Obecnie w EMU jest 27 państw członkowskich, zintegrowanych w różnym stopniu. Trzynaście z nich przyjęło euro: Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Portugalia, Słowenia i Hiszpania. Trzy inne państwa członkowskie, Wielka Brytania, Dania i Szwecja nie planują przyjęcia euro w najbliższej przyszłości. Jedenaście pozostałych, czyli Cypr, Malta, Łotwa, Litwa, Estonia, Polska, Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia i Bułgaria są w różnym stadium przygotowań do przyjęcia euro i oczekuje się, że przystąpią do strefy euro w ciągu najbliższych dziesięciu lat.
Banknoty euro są drukowane pod bezpośrednią kontrolą Europejskiego Banku Centralnego (w 12 różnych drukarniach) i mają jednolity wygląd we wszystkich państwach strefy euro.
Monety są produkowane przez mennice poszczególnych państw. Monety mają jednakowy kształt, jednakowy materiał i jednakowy wygląd awersu (wspólna strona).